In 2024 heb ik mijn werk persoonlijker gemaakt, mijn moeder Lucia werd het onderwerp. Uit haar nalatenschap heb ik elementen genomen zoals foto’s, kleding en gedichten. Ik werk met herinnering, waarneming en perceptie in relatie tot fotografie. Ik wil laten zien dat waarheid wordt vertroebeld door subjectieve elementen. In mijn installaties en foto’s wordt deze denkwijze verbeeld door het gebruik van materialen die het licht afbuigen of juist doorlaten zoals spiegels, messing en lichtgevende stof.
In het interview hieronder lees je hoe ik daartoe gekomen ben.
Het Parool, 5 juli 2022
Cleo Campert : ‘Een foto is maar een schilfer met vlakken en kleur’
Toen Cleo Campert in 2021 Het RoXY Archief uitbracht, waren veel ravers van het eerste uur Campert bijzonder dankbaar. Het fotoboek gaf hen een tastbare herinnering aan de legendarische, in 1999 afgebrande houseclub. “En veel herinneringen aan die tijd zijn bij veel mensen sowieso wazig”, stelt Campert.
Maar tijdens het doorspitten van haar dia’s kwam ze tot de conclusie dat de afbeeldingen de herinnering eigenlijk niet goed weergeven. De autodidact, die vijf jaar geleden aan de deeltijd opleiding DOGtime begon om haar wek meer inhoudelijke verdieping te geven, dook daarom in het neurologische onderzoek van Lisa Feldman Barrett. “Zij heeft empirisch vastgesteld hoe waarneming werkt. Een foto is maar een schilfer met vlakken en kleur. Alles wat er omheen zit, de omgeving waarin je naar de foto kijkt, werkt ook mee in wat het beeld oproept. En vanuit je geheugen projecteer je van alles op dat beeld, wat natuurlijk verschilt van mensen tot mens.”
Campert experimenteerde met de projectie van de dia’s op spiegelende oppervlakten en materialen die het beeld vervormen. Ze zocht uiteindeljk naar een betere manier om het herinneringsaspect van foto’s uit te drukken. Het perfecte onderwerp vond ze vorig jaar, toen ze haar huis uit werd gezet en op jacht naar een nieuw onderkomen terechtkwam in Molenwijk. “Het was alsof ik mijn verleden binnenstapte. Ik ben opgegroeid in de Bijlmermeer en deze wijk is neergezet als voorloper daarvan. In lege woningen heb ik stukken mylar en foam gebruikt als materiële, maar ook abstracte vorm van verbeelding.
Of ze door haar studie een andere betere fotograaf is geworden, kan Campert op dit moment nog niet zeggen. “Maar ik heb wel een soort grondbeginsel, een basishouding gedefinieerd. Daar had ik blijkbaar behoefte aan en van hieruit kan ik verder”.
(interview Edo Dijksterhuis voor Het Parool)
Een en ander is ook te zien bij https://cleocampert.nl/gerrit-rietveld-academie-2017-2022/
